Divan Logomark
Menu

متساوون بالموسيقى

Equal in Music

שווים במוסיקה

In 1999, Daniel Barenboim and Edward Said founded the West-Eastern Divan as a workshop for Israeli, Palestinian and other Arab musicians. Meeting in Weimar, Germany – a place where the humanistic ideals of the Enlightenment are overshadowed by the Holocaust – they materialized a hope to replace ignorance with education, knowledge and understanding; to humanize the other; to imagine a better future. Within the workshop, individuals who had only interacted with each other through the prism of war found themselves living and working together as equals. As they listened to each other during rehearsals and discussions, they traversed deep political and ideological divides. Though this experiment in coexistence was intended as a one-time event, it quickly evolved into a legendary orchestra.

En 1999, Daniel Barenboim y Edward Said fundaron el West-Eastern Divan, un taller para músicos israelíes, palestinos y árabes. Reuniéndose en Weimar, Alemania – un lugar donde los ideales humanistas de la Ilustración son opacados por los del Holocausto – materializaron su esperanza de reemplazar la ignorancia con la educación, el conocimiento y la comprensión, de humanizar al otro, de imaginar un futuro mejor.  En el taller, personas que sólo habían interactuado entre sí en un marco de guerra, se encontraron viviendo y trabajando juntos como seres iguales. Mientras se escuchaban el uno al otro durante los ensayos y discusiones, atravesaron profundas divisiones políticas e ideológicas. Aunque este experimento de convivencia fue inicialmente concebido como un evento de una sola vez, se convirtió rápidamente en una legendaria orquesta.

עברית

בשנת 1999, הקימו אידוארד סעיד ודניאל ברנבוים את הדיוואן המערבי-מזרחי כסדנה למוסיקאים ישראליים, פלסטיניים ומוסיקאים ערבים נוספים. במפגשם בויימאר, גרמניה – מקום שבו הואפלו האידיאלים ההומניסטיים של ההשכלה מחמת השואה – ממשו המשתתפים את התקוה להחליף את הבורות בחינוך, ידע, והבנה, ובהכרה באינושיות האחר, ובלדמיין עתיד טוב יותר. בתוך הסדנה, אנשים שבעבר התקשרו אחד עם השני רק דרך הפריזמה של המלחמה, מצאו את עצמם חיים ועובדים יחד כאנשים שווים. וכפי שהם הקשיבו זה לזה במהלך חזרות ודיונים, הם דנו בצורה עמוקה במחלוקות פוליטיות ואידיאולוגיות. אומנם קוונת ניסוי זה בדו-קיום היתה לאירוע חד פעמי, הניסוי התפתח במהירות לתזמורת אגדית.

العربية

في سنة 1999 أسس دانييل بِرِنباوم وإدوارد سعيد الديوان الغربي- الشرقي ليكون ورشة عمل تضم موسيقيين اسرائيليين وفلسطينيين وعربا آخرين. بالتقائهما في وايمر, المانيا – المكان الذي حُجبت فيه المثل الانسانية لحركة التنوير بفعل أحداث المحرقة-  جسّدا الامل في استبدال الجهل بالتعليم والمعرفة والتفاهم، والامل في أنسنة الأخر وفي تصور مستقبل افضل. في الورشة ذاتها، فان المشاركين الذين لم يتعاملوا سابقا مع بعضهم البعض الا عبر منظار الحرب، وجدوا انفسهم يعيشون ويعملون معاً كمتساويين. وفي مجرى اصغائهم لبعضهم البعض اثناء التدريبات والنقاشات فانهم كانوا ايضا يجتازون شروخاً سياسية وعقائدية عميقة. ومع ان هذه التجربة في التعايش افتتحت بِنيّةِ كونها حدثا لمرة واحدة، فانها سرعان ما ارتقت الى كونها اوركسترا اسطورية.

الديوان الغربي-الشرقي مهمة شبه مستحيلة. הדיוואן המערבי-מזרחי הוא משימה כמעט בלתי אפשרית.

Divan Orchestra
Photo by Monika Rittershaus

The West-Eastern Divan is nearly impossible. By bringing together Arab and Israeli musicians, it defies fierce political divides in the Middle East. Three years after it was established, the orchestra was given a home in Seville by the regional Spanish government of Andalusia. The area’s history as a center for sustained coexistence among Muslims, Christians and Jews in Europe continues in the West-Eastern Divan’s rehearsals and discussions.

El West-Eastern Divan es casi imposible. Al juntar a músicos árabes e israelíes, desafía las feroces divisiones políticas que existen en el Medio Oriente. Tres años después de su creación, la orquesta se estableció definitivamente en Sevilla gracias al apoyo de la Junta de Andalucía. La historia de la zona como un centro para la convivencia entre Musulmanes, Cristianos y Judíos en Europa continúa en los ensayos y discusiones del West-Eastern Divan.

THE WEST-EASTERN DIVAN IS NEARLY IMPOSSIBLE

הדיוואן המערבי-מזרחי הוא כמעט משימה בלתי אפשרית. הרי בעצם כנוסם ביחד של מוזיקאים ערבים וישראליים הוא מביע מרידה במציאות ההפרדות הפוליטיות החריפות שבמזרח התיכון. שלוש שנים לאחר הקמת הדיוואן, הוענק לתזמורתו בית בסביליה על ידי ממשלת ספרד האזורית של אנדלוסיה. ההיסטוריה של האזור שהיה מרכז לדו-קיום יציב בין מוסלמים, נוצרים ויהודים באירופה ממשיכה, כעת, בחזרות ובדיונים של הדיוואן המערבי-מזרחי.

الديوان الغربي-الشرقي مهمة شبه مستحيلة. فتمكينه اللقاء بين موسيقيين عرب واسرائيليين يتحدى الانقسام السياسي الشديد في الشرق الاوسط. بعد ثلاث سنوات على تأسيس الاوركسترا تمّ منحها بيتا في مدينة سيفيل من قبل الحكومة الاسبانية لمنطقة الاندلس. وهكذا فان تاريخ تلك المنطقة، باعتبارها مركزا للتعايش الوطيد بين المسلمين والمسيحيين واليهود في اوروبا، يتواصل في تدريبات ومناقشات الديوان الغربي-الشرقي.

×

The origins of the West-Eastern Divan lie in the conversations between its founders, Edward Said and Daniel Barenboim. Over the course of their great friendship, the Palestinian author/scholar and Israeli conductor/pianist discussed ideas on music, culture and humanity. In their exchanges, they realized the urgent need for an alternative way to address the Israeli-Palestinian conflict. The opportunity to do this came when Barenboim and Said initiated the first workshop using their experience as a model. This evolved into the West-Eastern Divan Orchestra that global audiences know today.

Los orígenes del West-Eastern Divan radican en las conversaciones entre sus fundadores, Edward Said y Daniel Barenboim. A lo largo de su gran amistad, el autor/erudito palestino y el director/pianista israelí debatieron sobre la música, la cultura y la humanidad. En sus intercambios, se dieron cuenta de la necesidad urgente de encontrar una alternativa para resolver el conflicto palestino-israelí. La oportunidad de hacerlo se produjo cuando Barenboim y Said iniciaron el primer taller utilizando su experiencia como modelo. Esto derivó en la Orquesta West-Eastern Divan que las audiencias de todo el mundo hoy conocen.

מקורותיו של הדיוואן המערבי-מזרחי מונחות בשיחות בין מייסדיו, אדוארד סעיד ודניאל בארנבוים. במהלך הידידות הגדולה של המחבר/החוקר הפלסטיני ומנצח התזמורת/הפסנתרן הישראלי דנו,שניהם, ברעיונות על מוסיקה, תרבות והאנושות. בחלופי הרעיונות שלהם, הם הכירו בצורך הדחוף למצוא דרך גישה חלופית להתיחסות לסכסוך הישראלי הפלסטיני. ההזדמנות לעשות זאת הגיעה כאשר בארנבוים וסעיד יזמו את הסדנה הראשונה בהסתמך על הניסיון המשותף שלהם כמורה לדרך. והסדנה התפתחה לתזמורת הדיוואן המערבי-מזרחי שמוכר כיום לקהלים שונים בעולם

أصول الديوان الغربي-الشرقي تكمن في الاحاديث بين المؤسسين إداورد سعيد ودانييل برِنباوم م. فطوال مسار الصداقة العظيمة التي جمعتهما تباحث الكاتب والعلامة الفلسطيني وقائد الاوركسترا وعازف البيانو الاسرائيلي في افكار عن الموسيقى والثقافة والانسانية. وفي مجرى تبادل الاراء تبينت لهما الحاجة الملحّة الى طريق بديل للنظر في الصراع الفلسطيني-الاسرائيلي. جاءت الفرصة لتحقيق ذلك حين بادر برِنبام وسعيد الى تنظيم الورشة الاولى مستخدمين تجربتهما نموذجا مرشدا. وانبثقت التجربة عن اوركسترا الديوان الغربي-الشرقي التي يعرفها اليوم جمهور عولمي الطابع.

THE ORIGINS OF THE WEST-EASTERN DIVAN LIE IN THE CONVERSATIONS BETWEEN ITS FOUNDERS.











  • West-Eastern Divan Orchestra Ramallah

    For the Israeli musicians, the drive from Tel Aviv to Ramallah took about one hour.

  • West-Eastern Divan Orchestra Ramallah

    The Arab musicians could not enter through Israel, and consequently had to fly to Amman, Jordan. From there, they drove to Ramallah.

  • West-Eastern Divan Orchestra Ramallah

    They crossed the Jordanian border at the King Hussein Bridge to enter into the Occupied Palestinian Territories.

  • West-Eastern Divan Orchestra Ramallah

    Before entering the Occupied Palestinian Territories, they passed through an Israeli checkpoint, which took several hours.

  • West-Eastern Divan Orchestra Ramallah

    After being cleared by the Israelis, they proceeded to Ramallah. Their trip took about 5 hours.

In 2005, the West-Eastern Divan performed in Ramallah, marking the orchestra’s first event in the Occupied Territories. For many Palestinians in the audience, this was the first time they encountered Israelis in a non-military setting. One young girl remarked to Daniel Barenboim, “You are the first thing I’ve seen from Israel that is not a soldier or a tank.”

Because of the Lebanon War in 2006 some musicians could not attend the orchestra’s rehearsals. Those who did hotly debated and discussed what was happening. Emotions ran high, and the orchestra’s very existence and continuity seemed at stake.  While there was ultimately no agreement on any one position, there was meaningful exchange and mutual respect. For individuals who were positioned as enemies, this was an extraordinary achievement.

When open war broke out again in Gaza in 2009, Barenboim began the Divan’s performances by reading a shared statement of the orchestra which said: “We aspire to total freedom and equality between Israelis and Palestinians, and it is on this basis that we come together today to play music.”

En 2005, la Orquesta West-Eastern Divan se presentó en Ramallah, lo que marcó el primer evento de la orquesta en los Territorios Ocupados. Para muchos palestinos en la audiencia, ésta era la primera vez que se encontraban con israelíes en un ambiente no-militar. Una niña le dijo a Daniel Barenboim: “Eres la primera cosa de Israel que veo que no es soldado o un tanque.”

A causa de la guerra del Líbano en 2006, algunos músicos no podían asistir a los ensayos de la orquesta. Aquellos que sí podían, debatían y discutían lo que estaba sucediendo. Las emociones eran altas, y la propia existencia y continuidad de la orquesta parecían estar en juego. Si bien fue muy difícil que se pusieran de acuerdo, se produjo un valioso intercambio y respeto mutuo entre las diferentes partes. Para individuos que se posicionaban como enemigos, se trataba de un logro extraordinario.

Cuando estalló la guerra nuevamente en Gaza en 2009, Barenboim iniciaba las actuaciones del Divan leyendo una declaración compartida de la orquesta, que decía: “Aspiramos a la libertad total y la igualdad entre israelíes y palestinos y es sobre este fundamento que nos reunimos hoy para reproducir música”.

בשנת 2005, בצע הדיוואן המערבי-מזרחי מופע ברמאללה, וציין בכך את האירוע הראשון של התזמורת בשטחים הכבושים. לפלסטינים רבים בקהל, זו הייתה הפעם הראשונה שהם נתקלים בישראלים בסביבה שאינה צבאית. נערה צעירה אחת אמרה לדניאל ברנבוים, “אתה הדבר הראשון שאני רואה מישראל שאינו חייל או טנק.”

כתוצאה ממלחמת לבנון ב -2006 כמה מוזיקאים לא יכלו להשתתף בחזרות של התזמורת. ואלה שהשתתפו התווכח ודנו בלהט במה שהיה קורה . הרגשות התפרצו בעוצמה, ועצם קיומה והמשכיותה של התזמורת נראה בסכנה. אמנם לא הייתה הסכמה מוחלטת על אף עמדה אחת, אבל היתה חלופת רעיונות משמעותית וכבוד הדדי. עבור אנשים שהוצבו כאויבים זה היה הישג ​​יוצא דופן.

כאשר פרצה שוב מלחמה פתוחה בעזה בשנת 2009, בארנבוים פתח את הופעותיו של הדיוואן בקריאת הצהרה משותפת של התזמורת שאמרה: “אנחנו שואפים לחופש ולשוויון מלאים בין הישראלים והפלשתינים, ועל בסיס זה אנחנו באים יחד היום כדי לנגן את המוזיקה.”

في سنة 2005 أقام الديوان الغربي-الشرقي أول عرض له في رام الله مسجلا بذلك اول حفل للاوركسترا في المناطق المحتلة. بالنسبة للكثير من الفلسطينيين بين جمهور الحضور ، كان هذا الحفل المرة الأولى التي يلتقون فيها بإسرائيليين في إطار غير عسكري. ونوهت احدى الصبايا مخاطبة برِينباوم ” أنت أول شيء أراه من إسرائيل وهو ليس جندي أو دبابة”.

بسبب حرب  لبنان عام 2006 لم يتمكن بعض الموسيقيين من حضور تدريبات الاوركسترا. اما الذين حضروا فقد تناقشوا وتحاوروا بسخونة حول ما كان يحدث. احتدت المشاعر وبدى مجرد وجود الأوركسترا واستمراريتها وكأنهما على المحك. لكن في حين تعذر نهائيا الاتفاق على موقف واحد، فقد جرت تبادلات قيمة في الاراء وكان الاحترام متبادل. بالنسبة لأشخاص كانوا مُتَمَتْرسين في مواقع العداوة، فقد كان ذلك انجازا غير عادي.

حين اندلعت ثانية حرب مفتوحة في غزة عام 2009، استهل برِينباوم العروض الموسيقية بقراءة بيان مشترك للأوركسترا جاء فيه: ”نحن  نتطلع إلى الحرية والمساواة الكاملتين بين االإسرائيليين والفلسطينيين. وعلى هذا الاساس نلتقي معا اليوم لنعزف الموسيقى.”

 

“WE ASPIRE TO TOTAL FREEDOM AND EQUALITY BETWEEN ISRAELIS AND PALESTINIANS, AND IT IS ON THIS BASIS THAT WE COME TOGETHER TO PLAY MUSIC.”

Since its earliest years, one of the West-Eastern Divan’s goals has been to perform in all countries represented by its musicians. Eventually, its aspiration is to be the premier orchestra of the Middle East, an opportunity for the great talent from the region to shine. In this spirit, the orchestra and its humanitarian vision will continue its journey.

Desde sus primeros años, uno de los objetivos del West-Eastern Divan ha sido actuar en todos los países representados por sus músicos. Con el tiempo, su aspiración es ser la orquesta más importante de Medio Oriente, una oportunidad para que brille el gran talento que existe en la región. En este espíritu, la orquesta, con su visión humanitaria, continúa su travesía.

מאז שנותיו הראשונות, אחת המטרות של הדיוואן המערבי-מזרחי הינה לקיים הופעות בכל המדינות המיוצגות על ידי המוזיקאים שלהן. ובתכלית, השאיפה היא להיות התזמורת המובילה של המזרח התיכון, ההזדמנות לכשרונות הגדולים מהאזור לזרוח. ברוח זו, תמשיך התזמורת וחזונה ההומניטרי את מסעם.

منذ سنواته الاولى، كان احد اهداف الديوان الغربي-الشرقي تقديم عروض في كافه البلدان التي ينتمي إليها الموسيقيون المشاركون فيه. اما الهدف المنشود فكان طموح الديوان بان يصبح الأوركسترا الأولى في الشرق الأوسط،  فرصة لاشعاع المواهب العظيمة الموجودة في المنطقة. بهذه الروح، فان  الأوركسترا ورؤياها الإنسانية ستواصل مسيرتها.